Koşu Gazetesi Ekibi Avrasya Maratonu’ndaydı

11 Kasım 2012 pazar günü düzenlenen 34. Vodafone İstanbul Avrasya Maratonu’nda tam maraton, 15 km ve 8.4 km yarışları koşuldu. Koşu Gazetesi ekibinden Aykut, Ilgaz ve Mert maraton, Noyan da 15 km yarışındaydı. Bu seneki organizasyon hakkında ekipçe sohbet ettik. Sohbeti başlıklar şeklinde sizlerle paylaşmak istedik. İşte Koşu Gazetesi ekibinin bu yılki organizasyon ve yarışlar ile ilgili görüşleri…

– Organizasyon hakkında olumlu ve olumsuz izlenimleriniz neler? Daha önce koştuysanız ilerlemiş ve gerilemiş noktaları belirtir misiniz?

Aykut: Avrasya’da 2009, 2010 ve 2012 yıllarında maraton koştum. Daha sonra detaylarına gireceğiz belki ama organizasyonda önceki yıllara göre gözle görülür ilerlemeler var. Eğer yapıcı eleştiriler dikkate alınır ve bunları düzeltmek için çaba sardefilirse birkaç yıl içinde çok daha iyi olmaması için bir neden yok. Kısaca özetlemek gerekirse, göğüs numarası dağıtımı, fuarın mekanı, istasyonların sıklığı ve gönüllülerin çalışması, çanta bırakma otobüsleri gibi konular en azından benim için oldukça sorunsuz işledi. Başlangıç ve bitiş noktalarındaki düzensiz ve karmaşık ortam, fuarın içeriği, parkur üzerindeki destek, madalya ve tişört tasarımları gibi konuların henüz istenilen seviyede olmadığını düşünüyorum.

Ilgaz: Bu Avrasya’da 4. koşum oldu, içlerinden üçü maraton mesafesidir. İlk maraton tecrübem de zaten bunların ilkiydi, o zaman organizasyonu çok değerlendirecek halde değildim. 4 koşu arasında 5 yıl geçmiş, bu sene sanırım en başarılısı idi organizasyon olarak. İstatistikleri detaylı bilmesem de gördüm ve tahmin ettiğim kadarıyla katılımda fazla bir artış yok. Pazarlama duyuru anlamında da fazla bir değişiklik ve atılım göremiyorum. Su istasyonları biraz daha gelişmiş gibi geldi, Powerade verilmesi bile bir gelişme.

Daha önceki yıllarda koşu mesafelerine göre start alanı ayrımı yoktu, bu da gereksiz ve kontrolsüz bir kalabalığa yol açıyordu. Hem start öncesi izdiham yaşanıyordu, hem de niyetiniz ciddi olarak koşmak ise köprüde mangal yapanların arasından slalom yapmanız gerekiyordu, geçen sene ve bu sene bu daha iyi çözülmüştü.

Transfer otobüsleri de daha organize geldi bana bu sene. Bitişteki çanta teslim eden otobüsler ve görevliler de başarılı idi.

Bitiş çizgisindeki karambol de düzelmiş, geçen yıllarda yorgun argın bitişe girdiğinizde bir anda önünüze basın, görevli, meraklı vatandaş ve arkadaşlarını bekleyen daha önce bitirmiş işgüzar koşuculardan oluşan bir duvar çıkıyordu, zor adım atıyordunuz. Bu sene korumalı bir koridor oluşturulmuş, daha ferah bitirdik parkuru. Tam finişi geçer geçmez hayatın anlamını sorguladığınız sırada yanımızda bitip “Merhaba, 42km mi koştunuz, anketimize katılır mısınız?” diyen anketör arkadaşlar da kamera şakası tadındaydı.

Masaj çadırları da güzel düşünce ama ben bitirdiğimde “masaj bitti” gibi bir cümle ile karşılaştım. Çok önlerde olmasam da benden sonra bitiren daha çok koşucu vardı.

Mert: Ben daha önce sadece 2009 yılında Avrasya Maratonu’nda koştum. O da ilk maratonumdu. O zamanlar “acaba yarışı bitirebilecek miyim” endişesinden dolayı organizasyonun detaylarına odaklanamamıştım. Arada 3 yıl olunca organizasyonu çok değişmiş buldum. Hem değişmiş hem de gelişmiş. Fuar  için seçilen yer ve fuardaki yerleşim 3 yıl öncesine göre kat kat iyiydi. Fuar ferah ve erişilebilir planlanmıştı. Numara alma işlemi de yoğun saatlerde bile tıkır tıkır işledi. Start alanı bence düzenliydi ama bitiş için daha çok çalışmak gerek. Maraton bitirmiş bir koşucu için daha detaylı planlama yapmak gerekiyor bitiş alanında. Yine de duyduğum kadarıyla geçmişe göre çok daha iyiymiş. Özellikle yarışı bitirir bitirmez gidip tam sonucu içeren sertifikayı alabilmek (ve bunu çok rahat, karmaşa, kavga gürültü olmadan yapabilmek) etkileyiciydi. İstasyonların sıklığı ve içeriği tam not alır. Sadece enerji içeceğini daha makul miktarlarda (ne az ne çok) vermek gerek.

Noyan: Bu benim ilk Avrasya Maraton’umdu. 15 kilometrelik parkuru koştum. İstanbul’da yapılan bu yarışa karşı keskin bir önyargım vardı. Daha önce burada yarış koşan arkadaşlarımdan aldığım negatif yorumlar da bu düşüncelerimi destekliyordu. Ancak yarışta beklediğim kadar olumsuz bir durumla karşılaşmadım. Öncelikle start alanı. Ulaşımı zor bir nokta. Her ne kadar belediye yarışmacıları belirli merkezlerden buraya taşımış olsa da ben kendi işimi kendi görmek isteyenlerdenim. Köprü trafiğinin uzun süre kapatılmak istenmemesini anlıyorum, buna rağmen yarışın köprü üstünden geçirilmek istenmesini de anlıyorum, yine de start noktası daha ulaşılabilir (özellikle toplu taşıma ve taksi ile) olmalı. Yarış sırasında gözüme negatif bir şey çarpmadı ancak bitiş noktası ne yazık ki çok çok kötü düzenlenmişti. Her maratonda aynı olan ve koşuyu bitiren yarışmacıyı bekleyen sırası belli bir gurup aktivite var. Bunlardan ilki yarışmacının madalyasını alması ve ikincisi ise varsa yiyecek bir şeylere ulaşması. Ancak zaten dar olan bitiş noktası minibüslerle ve masaj çadırlarıyla iyice daraltılmıştı. Madalya ve yiyecek Kızılay yardımı dağıtır gibi iki minibüs arasında ve izdiham şeklinde yapılıyordu. Maratonu bitiren hiç kimse bitiş çizgisinden geçtikten sonra ilk olarak masaj yaptırmak istemez, bu aktivitelerin adam gibi sıraya sokulması ve finiş alanının buna göre düzenlenmesi güzel olurdu. Madalya dağıtımı bence tam anlamıyla rezillikti, öyle ki yarışmacılar arasında tartışma çıktığını bile gördük.

Avrasya Maratonu boğaz

Fotoğraf: Akşam Gazetesi

– Maraton fuarı hakkındaki olumlu ve olumsuz izlenimleriniz nelerdir?

Aykut: Genel olarak bakıldığında maraton fuarının içeriğinin henüz yurtdışındaki büyük maraton fuarları ile kıyaslamak mümkün değil. Ancak daha birkaç yıl önce maraton fuarı Feshane’de yapılıyordu ve o fuarı bilenler sanıyorum aradaki farkın büyüklüğünü göreceklerdir. Bu açıdan iyiye doğru bir gelişim olduğunu söyleyebiliriz. Türkiye’de koşuya olan ilginin artması ile fuar içeriğinin genişlemesi birbirine paralel konular. Maalesef biri olmadan diğerinde büyük bir patlama beklemek mümkün değil.

Öte yandan İstanbul’un ulaşımı en kolay noktalarından birinde olması itibariyle mekân olarak gayet uygun. Önceki fuar yeri  olan Feshane ile kıyaslanamaz bile. Bence maraton konusunda değişmemesi gereken birkaç şey varsa, onlardan biri fuarın yeri olmalı.  Cumartesi günü oldukça yoğun bir saatte numaramı almaya gitmiş biri olarak hiçbir sorun yaşamadan birkaç dakika içinde tüm işlemlerimi hallettiğimi söyleyebilirim. Operasyon ve işleyiş bakımından önemli bir problem görmedim.

Ilgaz: Feshane gibi soğuk, uzak ve alakasız bir yerden merkeze taşınmış olması çok iyi olmuş. Yeni kongre merkezi ferah bir yapı ancak girişte yönlendirme adına sadece tek bir tabela vardı, şehre yabancı olanlar için biraz daha fazla yönlendirme lazım. Koşu malzemesi satan marka sayısı ülkemizde zaten az, olanların da büyük bir kısmı katılmamıştı. Katılımı cazip kılacak şartlar sağlansa koşu anlamında daha zengin bir fuar olabilirmiş.

Makarna ikramı güzel ve yeterli idi. Koşu ile doğrudan alakası olmayan, düşünürseniz sağlıklı yaşam başlığı altında toplanabilecek firma ve ürün standları dikkatimi çekti, bu da biraz ilginin dağılmasına yol açıyor. Koşu fuarında yöresel lezzetler görmek biraz alaturka geldi bana. Tabi yabancı koşucular için cazip de olmuş olabilir.

Mert: Fuarın yeri, yerleşimi içindeki işleyiş oldukça iyi. 2011 yılında Amsterdam Maratonu fuarını gördüm. Bundan daha iyiydi diyemem. Fuarı bundan sonra daha da iyiye götürecek olan şey fuarda yer alan/alacak firmalar/kuruluşlar olacaktır.

Noyan: Programımdan dolayı maraton fuarında çok fazla zaman geçiremedim ama bir maraton fuarının olması bile güzel bir şey. Antalya’da böyle bir fuar ne yazık ki yapılamadı. Kaldı ki mevsim itibari ile fuar için herhangi kapalı mekana bile gerek yok. Düzenli görünen bir fuar alanı vardı. Ancak kayıt masası yarışçıyı karşılayan standlar arasında gözükmüyordu, etrafta herhangi bir yönlendirme de yoktu.

– Halkın ilgisi önceki yıllara oranla (katıldıysanız) nasıldı sizce? Arttırmak için tavsiyeleriniz var mı?

Aykut: Türkiye’deki maratonlarda gözlemlediğim durum şu: Eğer yabancı katılımcı sayısı çok ise destek fazla oluyor çünkü yabancı koşucuların yakınları bu kültürü aldıkları için sadece kendi koşucularını değil koşan herkesi destekliyorlar. Runtalya’da 2010 ve 2011 yıllarında yabancı sayısı çoktu ve destek büyüktü. 2012’de yabancı sayısı azalınca destek de yok denecek kadar azaldı. Avrasya 2012’de özellikle maratonda önceki yıllara göre yüksek bir yabancı koşucu katılımı olunca önceki yıllara göre destek daha fazla oldu. Sultanahmet’teki bitiş noktasında ise yine ülkemiz standartları için oldukça iyi bir kalabalık vardı. Halkın ve koşucu yakınlarının yanısıra 15K yarışını koştuktan sonra maraton koşanları desteklemek için bekleyen koşucu arkadaşlarımıza da teşekkür etmemiz gerek.

Neler yapılabilir konusuna gelince… Halkın ilgisinin bir günde artmasını bekleyemeyiz. İş dönüp dolaşıp yine spor yapan, koşan, bu kültürü benimsemiş insan sayısının artmasına geliyor. Bu süreç de bununla doğru orantılı gelişiyor. Ancak başta medya kanalı olmak üzere ne kadar çok bilgilendirilme ve tanıtım yapılırsa ilgi o oranda artacaktır. Bunun örneğini Nisan ayında İznik Ultra’da halkın desteği ile yaşadık. İstanbul belediyesinin bu konuda elinde çok büyük imkânlar var. Eğer işin üstüne ciddiyetle düşülürse Türkiye’de olmaz diye düşündüğünüz şeyler gerçekleşebiliyor.

Ilgaz: Ben bir gelişme göremedim. Çok gelişeceğini de sanmıyorum. Ülkede sporun tüketimi de pazarlaması da belli, sıra koşuya gelene kadar daha çok fırın ekmek var. Kısa şortlu güzel kız koşucu sayısı artarsa bizim halkın ilgisi de artar, yol boyu bıyık altından gülen bütün vatandaşlar nerde kız bir koşucu gördülerse yollara atlayıp çılgıncasına alkışladılar. Bodrum turist sendromu.

Mert: Ben ilk Avrasya maceramdan kalan anılar ve daha sonrasında arkadaşlarımdan duyduklarımdan dolayı bu yıl tüm maratonu kulağımda yüksek sesli müzikle koştum. Zaten koşan insana laf atmak yüksek kültürüne sahip halkımız bir de saçı sakalı uzun birini görünce iyice coşabilir diye kendimi dışarıya kapattım. Sadece farklı bir koşu stili var diye ağır hakarete uğrayan arkadaşımı duyunca iyi ki böyle yapmışım diyorum. Ama gördüğüm kadarıyla izleyici kalabalığı en azından bazı bölümlerde artmıştı. En çok alkışı ellerinde Türk bayrağı ile koşan bir ikilinin aldığını görünce seneye bu taktiği uygulamayı düşündüm!

Aslında bu yıl sponsordan dolayı halk televizyon da kullanılarak biraz daha çok bilgilendirildi. Ama sanırım yeterli olmadı. Öncelikle spor=futbol formülünü kırmakla başlamalı sonra adım adım maratona ilerlemeliyiz.

Noyan: Kalabalık bir gurup içinde koştum. Etrafımız yarışmacı anlamında hemen hemen hiç boş kalmadı. Bunun bende yarattığı ilk izlenim yarışa yoğun bir seyirci ilgisi olduğu yönündeydi. Ancak yarış ilerledikçe fark ettim ki İstanbul’un en kalabalık noktalarından geçerken bile ortada fazla destek yoktu. Sağda solda birkaç meraklı ve genelde turistlerin desteği vardı. İstanbul pazar günü bile işinde gücünde. Sanırım trafik eziyeti yüzünden bize kızanların sayısı çok çok fazlaydı.

Avrasya Maratonu start

– Önümüzdeki yıllar için ben olsam şunları eklerdim diyebileceğiniz detaylar var mı?

Aykut:

  • 8 km, 15 km ve maraton yarışlarının aynı anda başlaması köprü üzerinde kalabalık bir görüntü sağlayıp iyi resim vermesi dolayısı ile tercih ediliyor. Fakat dünya standartlarında bir maraton hedefleniyorsa artan koşucu sayısı ile buna artık bir düzenleme yapılması gerek. 8 km ve 15 km belki benzer olarak nitelendirilebilecek mesafeler fakat maraton mesafesi bunlardan çok ayrı bir strateji gerektiriyor. Ben olaya maraton koşan biri olarak baksam da, 8 km ve 15 km koşanların arasında da koşuya yeni başlayanlar olduğu kadar elit atlet statüsüne yakın çok sayıda koşucu var. Onların da yavaş ve kontrollü başlamak durumunda olan maratoncuların arasından slalom yaparak koşmak istediklerini zannetmiyorum. Başlangıç saatlerinde ufak farklılıklar yaparak bunu uygulamak gayet kolay. Bu arada şunu da söyleyeyim ki, 8 km koşusunun eklenmesi bence son derece olumlu. Bu sayede koşuya yeni başlayanlar da bu heyecana ortak olma şansına sahip oluyorlar.
  • Maratonda başlangıç noktasına gelenler artık 2500’e yaklaşıyor. Önümüzdeki sene sponsorların da katkısı ile bu sayı biraz daha artabilir. Tempo grupları oluşturulması için bence bu yeterli bir sayı. Şu anki formatta iki seçeneğiniz var: 1- Başlangıç karmaşasından daha az etkilenmek için 45 dakika önceden ön taraflarda yer alıp, ısınamadan olduğunuz yerde kaskatı şekilde bekleyeceksiniz. 2- Isınmanızı yapacak ama arkalardan başlayacaksınız fakat bu sefer de kendi hızınıza uygun olmayan birbirinden çok farklı mesafelerdeki koşucularla birlikte temponuzu bozan bir start alacaksınız.
  • Bana göre artık madalyalara yeni bir tasarım yapılma vakti geldi. 2009’tan itibaren tüm madalyalar aynı. Sadece üzerindeki yıl değişiyor. Belki madalya ve t-shirt tasarımı konusunda bir yarışma açılıp elemeden geçen adaylar koşucuların oylarına sunulabilir. Kadınlar için de değişik bir kesim uygulanmasında yarar var. Her şeyin maliyetle ve katılım ücreti ile orantılı olduğu bir gerçek ancak bence bir yarışın tanıtımının yapılması isteniyorsa en son kısılacak yerlerden biri verilen t-shirt  olmalı. Güzel olursa yerli yabancı herkes yıl boyu giyip yarışın reklamını yapar, aksi takdirde bir köşeye atılır.
  • İlk kez bir maratonda bitirdiğimde madalya boynuma takılmadı ve madalyanın verilen torbanın içinde olduğunu öğrendim. Madalyanın yarışı tamamlayan koşucunun boynuna takılması âdettendir. Ne sebeple olursa olsun bence bu değişmemeli.
  • Sultanahmet’teki bitiş noktası ambulanslar, masaj çadırları, görevliler derken çok sıkışık ve karmaşık. Mekân değişmeyecekse daha iyi düzenleme ve görevlililerin yönlendirmesine ihtiyacımız var. Bu konuda biz koşucuların da hataları var. Yarışı bitirdikten sonra o bölgede bekleyip kalabalık yapıyoruz.
  • Maraton sonuçları erkekler, kadınlar, türk sporcular ve yaş grupları olarak ayrı ayrı tasnif ediliyor. Son derece güzel. Ancak her büyük yarışta olduğu gibi burada da maratona katılan tüm sporcuların cinsiyet, milliyet ve yaş ayrımı olmadan görülebileceği tek bir listenin de olması gerekir diye düşünüyorum.
  • Anadolu tarafında ikâmet eden biri olarak Taksim ve Sultanahmet’den başlangıç noktasına koşucuları taşıyan otobüsleri kullanmadığım için haklarında  yorum yapamıyorum. Fakat Anadolu tarafı için de hiç olmazsa Kadıköy’den kalkıp köprünün Beylerbeyi ayağına sporcuları taşıyan otobüsler koyulması düşünülebilir.
  • Parkur üzerinde müzik ve animasyonlarla motive eden ve destek veren ekipler oluşturulması teşvik edilebilir. Yurtdışındaki örneklerden belki henüz uzağız ama birkaç yıl önce Runtaya’da bunun güzel örnekleri verilmişti. Belli yerler belirlenerek büyük şirketlerin bunlara sponsor olması ve kendi ekiplerini getirmesi üzerine yoğunlaşılabilir. İlk 20km şehir içinde geçildiği için sorun daha az ama 30.km’den sonra ve özellikle 35-40km’ler arasında bu tür destekler çok önemli. Her maratonda 35.km’den sonrası zordur ama Avrasya’da parkur yapısı itibariyle bu bölüm koşucunun kendini en yanlız ve sahipsiz hissettiği bölüm.
  • Hem Avrasya hem Runtalya için her sene söylediğimiz gibi enerji içecekleri büyük şişelerde olduğu için maalesef israf oluyor. Üstelik arkadan gelenlere kalmayabiliyor. Ayrıca istasyonlarda verilen elma koşarken yenilmesi çok zor bir meyve. Yanlış hatırlamıyorsam 2010’da muz da verilmişti. Ancak muzlar da israf olmaması için bütün olarak değil, ikiye bölünmüş halde verilmeli. Muzun maliyeti yüksek olacaksa en azından mandalina bile elmadan daha rahat yenen bir meyve olacaktır diye düşünüyorum.
  • Her 5km’deki ve yarı maraton noktasındaki çip kontrol noktaları son derece başarılıydı. Ancak koşarken 14.km’deki Feshane U dönüşünde ve 28.km’deki Bakırköy U dönüşünde kontrol noktası olmaması beni çok şaşırttı. Bu noktaların suistimale açık olduğunu düşünmüştüm. Yazıyı yazmadan önce eksik bildiğimiz konular olabilir düşüncesi ile Depar Timing’den Sayın Turan Faruk Yaraş’a bu konuyu sordum. Kendisi de nezaket gösterip bilgilendirmede bulundu. Kötü niyetli kişilere yardımcı olmamak adına açıklamanın detaylarına girmiyorum fakat başka kontrol mekanizmaları da olduğu konusunda bilgi verdi. Sonuçta bu konunun uzmanı kendileri. Önümüzdeki yıllar için bir değişiklik gerekip gerekmediğini değerlendireceklerdir. Ben kendisine ilgisi ve hassasiyeti için teşekkür ediyorum.

Ilgaz: 

  • Artık çoğu maratonda pacer denen tempo veren atletler görev yapıyor. Organizasyonu zor olmayan ve katma değeri büyük bir detay bu. Kısaca açıklarsak; belli sürelerde bitirmeyi hedefleyenler için o sürede koşan görevliler oluyor, bu görevlilerin taşıdıkları bayraklarda veya balonlarda hedef süreleri yazıyor, o görevli ile birlikte koşarsan yarışı o sürede bitiriyorsun. Gönüllülük kapısı açılsa birçok başvuru olacağından eminim ama yıllardır yapılmıyor nedense.
  • Fotoğraf konusu da büyük eksiklik. Aslında bu organizasyona ek bir kazanç kapısı. Bu iş aynen düğünlerde,  nişanlarda olduğu gibi profesyonel bir firmaya ihale ediliyor, yarış sonrası isteyen koşucular göğüs numaralarını girerek internetten kendi fotoğraflarını satın alıyorlar. Hem anı, hem de ciddi bir kazanç.
  • Hatıra niteliğinde şapka, T-shirt, ceket, çorap bile satılıyor yurt dışı örneklerinde, bizde hala yok.
  • Seyirci yol boyu az olsa da bitiş her sene en renkli alan oluyor. Seyyar tribünler kurulsa belki daha çok kişi daha rahat seyredebilecek bitişi.
  • Antalya’da Öger zekice bir iş yapmıştı, yol boyu yer alan otel ve restaurantlara su masası kurdurmuştu, her işletme kendi önünde masa kurup kendi reklamını yaparak su vermişti, bu devreye alınabilir.
  • Canlı müzik, hatta banttan yayın müzik bile koşu esnasında çok motive edici oluyor. Yurt dışındaki maratonlarda canlı müzik yapmak isteyen gruplara imkan tanınıyor, ses tesisatı kurulup tente gibi çadırlar bile sağlanıyor. Tempolu olduktan sonra her türlü müzik kabulümüzdür koşarken.
  • Yollar araç ve yaya trafiğine karşı da iyi korunmuştu bu sene, daha önce bazı noktalarda karşıdan karşıya geçen alakasız yayalarla çarpışma riski olabiliyordu.

Mert:

  • Start noktas için daha kayıt sırasında tempo grupları ayarlamak çok zorsa bile en azından tempo tabelaları ile koşucular uyarılabilir. Böylece hedef temposudaki tabeladan start almayı düşünebilir.
  • Bitişte sadece koşucuların yürümesi için ayrılmış bir koridor olmalı ve her iki tarafında sırasıyla enerji içeceği, su, meyve veya tuzlu yiyecek bir şeyler yer almalı. Böylece düşünecek halde bile olmayan koşucu hiç çaba sarfetmeden yavaş yavaş bitişten uzaklaştırılırken bir yandan da ihtiyaçlarını karşılar.
  • Böyle bir maratonun madalyalar daha güzel olmalı ve koşucunun boynuna takılmalı.
  • Yol boyunca koşuculara karşı yapılabilecek saldırılara karşı üst geçitler veya daralan virajlar gibi yerlere güvenlik görevlileri yerleştirilebilir. Bu yılki yarışta önümdeki bir gruba üst geçitten kovayla su döktüler. Madem halkı bunu yapmanın saçmalığı konusunda bilgilendiremiyoruz o zaman yapmalarını engelleyelim.

Noyan: Sürdürülmesi gereken bir organizasyon, orası kesin. Start alanının daha kolay ulaşılabilir bir noktaya taşınmasını sağlardım. Bitiş noktasında yarışmacıları bekleyen ve onlara madalyalarını veren gönüllüler olmasını sağlardım. İtiş kakış alınan bir naylon torbanın en dibinden çıkan madalya önemini de yitiriyor. Bitiş alanını aktivitelere göre yeniden düzenler ve yarışmacıların daha rahat hareket edebilmelerini sağlardım. Bu sene hava çok sorun yaratmadı ama Kasım ayı İstanbul’da maraton koşmak için en doğru zaman mı bilmiyorum. Sanırım bu tarihlerin seçilmesinde yurt dışındaki diğer yarış tarihlerinin etkisi var ancak her 4 yarıştan 3’ü yağmur altında yapılırsa iş kişiler için keyifli bir gelenek olmaz.

– Koşu yarışları ve sosyal sorumluluk son yıllarda ilginin hızla yükseldiği bir konu. Sizin bu konudaki görüşleriniz nasıl?

Aykut: Londra maratonunda başlangıç yılı olan 1981’den bu yana 500 milyon sterlinden fazla bağış toplanmış. Bu kavram ülkemizde yeni olsa da Adım Adım’ın önderliğinde son yıllarda çok büyük ilerleme sağlandı. Konunun toplumda duyarlılık yaratmasının yanısıra artık birçok büyük şirket koşu yarışları için sosyal sorumluluk projeleri için kendi takımlarını kurmaya başladı. Tüm bunlar çok önemli gelişmeler. Ayrıca bu yıl ilk defa kayıt tarihleri kapandıktan sonra belirlenen Sivil Toplum Kuruluşları adına küçük bir miktarda bağış yapılması karşılığında yarışa katılmak isteyenlere geç kayıt imkânı tanındı ki bu kararı son derece başarılı buldum. Umarım önümüzdeki senelerde de devam eder.

Ilgaz: Kendime çok yakın bulmasam da bu gibi girişimleri iki yönden olumlu karşılıyorum; birincisi bir şekilde kamuoyunun dikkatinin çekilmesi ve maddi manevi destek toplanması, ikincisi de koşu sporunun bu sayede gündeme gelmesi, doğrudan koşu ile ilgili olmayan kişilere bile ulaşıyor olması. Bu konuda ilginin gittikçe artması da bu anlamda güzel, yurt dışında benzer sistemler epey gelişmiş ve oturmuş durumda.

Mert: Koşu yarışlarına ilginin bu kadar az olduğu ve hatta koşana deli gözüyle bakılan bir ülkede bu kadar başarı bile bence şaşırtıcı.

Noyan: Bu yarışta ben de çalışanı olduğum topluluğumuzun sosyal sorumluluk projesini tanıtmak için koştum. Evet bu yükselen bir trend. Sosyal sorumluluk anlayışının sporcularda çok daha yüksek olduğunu düşünüyorum. Özellikle koşucular, yaptıkları sporun yalınlığı ölçüsünde olumlu ve hassas insanlar. Koşu her ne kadar bireysel bir spor olsa da bizim seviyemizde koşanlar için bir sosyalleşme aracı. Bir çok insan yapılan destek girişimlerini koşuyla bağdaştıramıyor, koşarak insanlara nasıl yardım edebileceğini anlayamıyor. Ancak, koşu, bu iş için herhangi başka bir sosyal aktiviteden çok daha etkili bir araç.

– Gelecek yıl bu parkurda maraton koşmayı planlayan insanlara tavsiyeleriniz nelerdir?

Aykut: Bu yılki yarıştan sonra tavsiyem sahile rüzgâr panelleri kurulması için imza kampanyası başlatılması yönünde! Şaka bir yana, maraton öncesinde yazdığım bu yazıdaki görüşleri tekrar etmek istemiyorum. Kısaca ekleyeceğim şey şu: Avrasya maratonunun ilk yarısı şehirde keyifli bir gezinti. Bu anların zevkini çıkarmaya bakın. Çünkü Yenikapı’dan sahile dönünce iş ciddiye binecek. Bakırköy’deki U dönüşünden sonra gerçek maraton başlayacak. Bol şans!

Ilgaz: Fırsat bulurlarsa gerçek parkurda antrenman yapsınlar. Özellikle maraton antrenman programlarında hep yer alan uzun koşularını yarışın sonunda o mesafelere denk gelecek yerlerde koşsunlar. Bakırköy dönüşü sonrası yarışın en zor kısmı; buralar hem seyirci koşucu olarak en yalnızlık çekilen yerler, hem geride bırakılmış kilometreler ile ağırlığın çökmeye başladığı yerler, hem de mevsim itibariyle denizden gelen sert rüzgarlara maruz kalınıyor. Buraları görmek bilmek avantaj sağlayacaktır. Çevreyi tanımak, parkur üzerinde küçük hedefler koyabilecek noktaları saptamak önemli.

Kendilerini izlemeye gelebilecek eş dost varsa trafik durumunu da göz önünde bulundurarak yakınlarını uygun yerlere davet etsinler, Avrasya’da halkın desteği az, tanıdık bir ses duyup yüz görmek iyi gelecektir.

Mert: Yokuş çok fazla olmasa da yarış planını etkileyecek miktarda ve yerleşimde. Başlarda yavaşlatan sonra birden hızlandıran eğimli yerlere dikkat etmek plandan çok şaşmamaya çalışmak gerek. Ayrıca yarışın sonunda bacakların bacak olmaktan çıktığı noktalarda bazı çıkışlar mevcut. Bunlara zihnen hazırlıklı olmak ve morali bozmamak gerek. Son 10km destek beklemeyin, uzun mesafe koşucusunun yalnızlığını yaşayacaksınız. Özetle, Avrasya için diğer maratonlardan biraz daha fazla zihinsel çalışma şart.

Noyan: Start alanına nasıl geleceğinizi iyi planlayın. Diğer taraftan şehir dışında kalıyorsanız kalacağınızı yeri de iyi planlamanızda fayda var. Bir araya gelen bu iki denklemi İstanbul’u iyi tanıyan birinden yardım alarak çözmeye çalışın. Hava durumunu kontrol edin. Startın soğuk olacağı kesin, yağmur ise yüksek bir ihtimal. İyi antrenman yapın.

10 Cevaplar

  1. Berkay Okkan dedi ki:

    Ben de ilk defa Avrasya’da 15 km. koştum. Yorumların çoğuna katılıyorum. Taksim’den otobüs ile gelmeye çalıştık, yaklaşık 45 dakika sürdü otobüse binebilmemiz. Çoğunluğun yabancı olması nedeniyle çok izdaham yaşanmadı, herkez sıraya uydu fakat buna rağmen 45 dakika ayakta beklemek yorgunluk yarattı. Sırada bekleyen halk koşusuna katılacaklar da vardı. Onların otobüslerinin Taksim’de başka bir yerden kalktığı bilgilendirmesi yapılmadığından da, sırada sorun yaşandı.

    Koşu sonrası yiyecek paketi dağıtılan minibüsler ile demir çitler arasında inanılmaz bir kalabalık yaşandı. Ben ilk defa 15. km bitirmiş olmanın yorgunluğu ile o sıraya girecek hal bulamadım kendimde. Aynı şekilde madalya almak da zor geldi açıkçası.

    Organizasyonun en geliştirilmesi gereken noktası sanırım gerçekten bitiş alanı.

    Yarış sonrası eve dönüş’teoldukça zor oldu. Karaköy’e kadar yürüdük, maraton bitiren arkadaşların ne yaşadığını düşünmek istemiyorum. Bitiş noktasından bir ulaşım aracı varsa bile, bizim bilgimiz yoktu.

    İlk defa katıldığım için, geçmiş ile kıyaslayamıyorum, fakat daha iyi bir planlama yapılması gerektiği izlenimini bıraktı bende genel olarak.

  2. Gungor Caygoz dedi ki:

    son 4 yil 15K, bu yil ise ilk avrasya maratonumu kostum. gozle gorulur gelisme oldugunu kabul etmek lazim ancak hala alinacak yol oldugu da asikar. Pozitif gelismeleri siz yazdiginiza gore ben yasadigim aksakliklari belirteyim
    1- Baslangicta maraton ve 15K start ile 500m geride bekleyen 8K’cilarin ayni anda start almasi, 8K’cilarin barajdan bosalircasina 500m’yi kisa surede alip ondeki kalabalik icinde yigilmasi onlari ve daha yavas cikis alan bizleri ciddi kaos icinde birakti. Ya onlar onde start almali ya da bizden 10-15 dakika sonra start almali.
    2- Cogumuz 15K ve maraton kostugumuzdan 8K’cilar ne hisseder cok bilmiyoruz ama 8K finish tophane’de sokak ortasi bir yer. Ne duracak ne de oturacak alan var ne de o noktada bitirmenin anlami. Belki biraz uzatarak galata ya da Eminonu’nde bitirmek daha mantikli olur.
    3- Gecen senelerde bando mizika takimlari olurdu yolda, bu kez birkac noktadaki DJ ile gecistirilmis. Her ikiside bir sekilde adapte edilmeli. Organizasyon buyuk gruplari sokaga cikaramiyorsa, amator muzisyenlerin ilgisini cekebilir.
    4- Yorum yapan ustadlar duzenli antrenman yapip, on siralarda belirli surelerde bitiren sporcular. Ben 5 saatte maraton kosmus biri olarak, start noktasina vardigimda tam takir kuru bakir bir finish buldum. Ne madalya, ne sertifika, ne meyve, ne masaj ne de baska birsey kalmamisti finish’de. Hadi ben yuregime tas basayimda yurt disindan gelen maratoncu boyle bir finish’e layik degil. Her maratoncu ya da 15K kosucu hangi surede bitirirse bitirsin ayni hizmeti alabilmeli.
    5- Yol boyunca ve finish’de onlarca basin gorevlisi foto ya da video cekim yaparken biz neden yazili ve gorsel basinda sadece koprude yapilan soytariliklari goruruz onu da hic anlamis degilim.
    saygilar….

  3. Fatih B dedi ki:

    Katilmadigim bir dusunce bile yok. Hepinizin eline saglik, bu sayfayi ve yorumlari her yerde paylasalim arkadaslar. Aramizda 2:54’ten 5:30’a kadar her surede kosan arkadaslarimiz oldu. Hepsinin yorumlari da degerli ve dikkate alinmasi zorunlu turden.
    1) Start’a ulasim (Anadolu yakasından)
    2) Start’ta pacer alanlarının olusturulmasi
    3) Daha fazla powerade, 250cl’lik siselerde sular.
    4) Elma yerine muz ve mandalina olmali
    5) Kesme sekerleri Veli Efendi’ye ya da Ultra Yarislarina ayirmalilar.
    6) Maraton fuarinin yeri iyi fakat Istanbul’un ulasimi en azindan o 2 gun icin bir sekilde iyilestirilebilse. Taksim otobusunden erken inip yuruyerek otobusu gectik.
    7) T-shirt, madalya iyilestirilmeli. Sertifikalar Leitz seffas dosya icinde verilmeli. Seneye yagmur yagarsa kagit israfi ve zarar gormus hatiralarimiz olur.
    8) Mutlaka fotograf hizmeti olmali ya da buna izin verilmeli.
    9) Finish alanina uzak konumlanmis maratoncularin esya otobusleri yakina alinmali.
    10) Finishe sadece protokol tribunu degil, sporcular icin de tribun lazim. Maraton kostuktan sonra ogrencimi ya da arkadasimin bitirisini karsilamak icin 2 saat ayakta beklememeliyim.

  4. fatiha anız dedi ki:

    Merhaba,ilk yarışımı Avrasya 8k yarışında koştum. Genel olarak ilk yarışım olduğu için, atmosfer çok hoşuma gitti, nasıl bitti anlamadım. Gördüğüm bazı eksiklikler ise;
    1) 8k yarışında finiş Fındıklı tramvay durağı olarak ilan edilmişken, Tophane’ye çekilmişti. Yarış öncesi herhangi bir anons yapılmadı, finişte öğrendik.
    2) 8k finişte fotoğraflar çekilmiş, görevliler bize birer kart verdiler. Fotoğrafların facebook/pages/İstanbul-Maratonu adresinde yayınlanacağı yazıyordu. İlk yarışım olduğu için bu çok hoşuma gitti. İyi akıl edilmiş diye düşünürken, siteye girdiğimde tam bize özgü bir uygulamayla karşılaştım. Sadece ilk 10-15 atletin fotoğrafı çekilip yüklenmişti, hevesim kursağımda kaldı…
    3) Köprünün sonlarına doğru iki şeridi ayıran noktalardaki vidalar (yaklaşık 5cm) ortadaydı. Soldan sağ şeride geçerken vidaları göremeyenler takıldılar, hatta önümdeki bir atlet düştü.

  5. Yonca Tokbaş dedi ki:

    Gerçekten tam tamına benim de aklımdan geçen ne varsa detaylıca yazılmış. Bayıldım okurken. Madalya kalitesi ile ilgili toplantı yaptığımızda ben de fikrimi söyledim..
    Sizlerle aynı görüşte olduğumu bildiğim bir makale okumak bana da kendimi artık bazı şeyleri anlıyor ve kıyaslıyabiliyor olduğum hissiyle mutlu etti. Öte yandan, İstanbul gibi bir şehirde bu kadar kısa zamanda bu kadar gelişme kaydedilebilmiş olmasına çok seviniyorum. Bir de nacizane, bu konuda yazdıklarım, paylaştıklarım öyle inanılmaz okur yorumu ve ilgisi ile geri dönüyor ki, müthiş umutluyum. İstanbullu bu maratonu illa sahiplenecek… 🙂 Koşmaya devam.

  6. Merhaba,

    Sitenizi dergimizin “İnternet Gezgini” bölümünde tanıtmak istiyoruz. Yardımcı olabilirseniz seviniriz. Teşekkürler, iyi çalışmalar.

  7. Onur Savaş dedi ki:

    Avrasya Maratonu,koşu severler için her sene gelmesi iple çekilen özel bir bayram niteliğinde.İnanıyorum ki yapılan bu harika tesbitler ve geri beslemeler vasıtasıyla önümüzdeki yıllarda çok daha güzel organizasyonlarda,daha fazla katılımcıyla koşmaya devam edeceğiz.Dileğim güzel İstanbulumuz da ve yurdumuzda yaşayabileceğimiz koşu bayramlarının-festivallerinin sayılarının arttığı günleri görmemizdir.

  8. Oguz Percinel dedi ki:

    Ucuncu kez 15km yarisina katildim. Maraton start noktasina ulasim problemi devam ediyor Bu yıl otobüslere ınsanları tıka basa doldurarak taşıdılar.Katılımcı sayısı çok artmadığına göre plansızlık vardı dıyebiliriz. Köprü üstünde her ıkı tarafta da bırer şerit bariyerler ile kapatılmıştı. Bu demır bariyerlere çarpan ben dahil çok koşucu vardı.Bu da anlamsız bır olaydı bana göre.Guzergah uzerınde para ile su satmaya çalışanlar vardı,koşanlar ile aralarında su verdin vermedin kavgası oluyordu.Maalesef organizasyona iyi diyemiyorum hele hele finish noktası düzensizliği ortada iken.Bütün bir yıl bu şekilde mi hazırlanılmış? 1tane koşu hepsi hepsi bir yılda. Mesela dönüş noktaları çok rahatsızlık vericiydi. Daha geniş olabilirdi.Resmen durarak dönebildim yeniden hızlanmak kolay olmuyor.Parkur bır kez de tersten denense nasıl olur acaba? Sultanahmet’ten başlasın ve Köprüde gişelerde bitsin.

  9. Caner Odabasoglu dedi ki:

    Yukarıdakiler ek olarak:
    -parkur üzerinde civar okullardan bando grupları organize edilmesi, bunun bakırköy-sarayburnu sahil hattında bir km.de bir olması
    -start alanında daha kuvvetli bir ses sistemi kullanılması
    -finishte ufak bir hediyelik standı
    -strong finisherş arttırmak için; gülhane girişinde müzik standı ve çıkışında Son 500 mtre yüreklendirmesi: afiş ve mümkünse mikrofonlu ses sistemi
    Yarışı güzeleştirmeye katkı yapacaktır.

  10. Mark Minasyan dedi ki:

    2007’den itibaren 3 kez üstüste maraton koştum burada. Sonuncusunda organizasyonun kötülüğünden ve maalesef bazı vatandaşların kötü tezarühatlarına sinirlenerek Avrasya’yı ajandamdan bir süreliğine çıkardım. Bu yıl içinde maraton koşacak fırsat bulamadığımdan yılı maratonsuz kapatmamak adına Avrasya’ya katılmaya karar verdim. Katıldığım en iyi Avrasya Maratonu yarışı oldu, bu açıdan mutluyum. Ancak 34 yıllık geçmişi olan bir yarış için mevcut seviye çok düşük. Yeni sponsorun kaliteye anında etkisi olmuş, 2 yıl daha sürecek bu anlaşma yarışmaya çok şeyler katacaktır. Umarım 2 yıl sonra 5.000 maraton startı görürüz!

    Madalyaların boyna takılmaması çok büyük skandal, ben de ilk defa yaşadım. Bir de Powerade’leri kendilerine saklayan masa görevlileri beni delirtti. Bir masa geçişinde söylenince masanın altından çıkarıp elime tutuşturdular, tepem attı. Az kalsın yarışa ara verip, masanın altıdaki tüm Powerade’leri ortaya çıkarıp tek tek arkamdan gelenlere dağıtacaktım. Hem sporcuya, hem de sponsora yapılmış büyük bir ayıp olarak kayda geçsin.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir